كتاب عاشقي به سبك ونگوك نوشته محمد رضا شرفي خبوشان اين داستان در روزهای اوج انقلاب و به سال ۵۷ باز می گردد که روایت یک مامور گمنام را بیان می کند یک رمان شاهکار به معنای واقعی از محمدرضا شرفی خبوشان که با پرداختی هنرمندانه به واکاوی ذهن یک نقاش معلول میپردازد و در این سیر همانندسازی جالبی بین "البرز" و ونسان ونگوگ شکل میگیرد با این تفاوت که البرز در بستر تحولات اجتماعیو به خاطر عشق نمیتواند در کار نقاشی مستغرق شود
به قول نازلی، نقاشی آدم را کر می کند؛ شنوایی آدم را می برد توی رنگ ها و نقاش وقتی به نقاشی فکر می کند، یا وقتی دارد تابلویش را می کشد، هم رنگ ها را می بیند و هم رنگ ها را می شنود. بو و مزه ای که حس می کند، بو و مزه رنگ است و با دمب باریک و بلند قلم مو، لمسش را هم به تن تابلو می ریزد
شخصیت اصلی این رمان، جوانی به نام «البرز» است که با یک پای لنگ، همراه مادر و پدری که لال است و برادری که بزرگتر از اوست در خانه تیمسار خسروخانی از ارتشیهای بانفوذ رژیم شاهنشاهی خدمت میکنند. البرز، همبازی نازلی دختر تیمسار هم هست و او برای به دست آوردن دل این دختر به هر کاری تن میدهد و حسی رقیق که کمکم در خیالش آن را عشق میپندارد در او نسبت به نازلی شکل میگیرد
برچسب:
نویسنده: کامران نوروزی